56بنابراين در مشاهد مشرفه، به ويژه در مسجد الحرام و مسجدالنبى(ص)، بايد صداى ما بلند نشود تا ادب حضور رعايت گردد و در اين مورد حيات و ممات معصومان(عليهم السلام) يكسان است.

در واقع اين اعمال از آن روست كه زائر، حضور زيارت‌شونده را درك نكرده است، وگرنه هيچ وقت در حضور ولى‌خدا، با ايجاد سرو صدا، جسارت نمى‌كند.

مرحوم «شيخ محمدطه نجفى» در سامرا به حرم عسكريين(عليهماالسلام) وارد شد، صداها به اذان بلند بود (و هركس در گوشه‌اى براى خود اذان مى‌گفت)، ايشان آنها را از اين كار منع كردند و اين آيه شريفه را خواندند: مٰا لَكُمْ لاٰ تَرْجُونَ لِلّٰهِ وَقٰاراً ؛ «چرا شما براى خدا عظمت قائل نيستيد؟» ¹ (نوح: 13).

علامه مجلسى با اشاره به اين آيه مى‌نويسد: «بلند كردن صدا در حرم مطهر نبوى و مشاهد شريفه ائمه(عليهم السلام)، چه در زيارت و چه در غير آن، ناپسند و نادرست است». ²

مرحوم شيخ عباس قمى مى‌نويسد:

ترك نكردن سخنان ناشايست و كلمات بيهوده و مشغول شدن به صحبت‌هاى دنيايى، هميشه و در همه‌جا ناپسند است و موجب قساوت قلب مى‌شود؛ به‌ويژه در اماكن مقدسه... ³

در جايى كه بالا بردن صدا براى اذان خلاف ادب باشد، صحبت كردن در امور دنيوى و صدا زدن يكديگر بدون توجه به احترام مكان، به يقين