46 و نهاد انسانها با انديشههاى شخصى، اوهام و عادتهاى نادرست آميخته شده است. در ميان مسلمانان، عدهاى كه تفكر عاميانه دارند، با بستن قفل و گره زدن ريسمان به درها و پنجره بقاع متبركه يا «گرويى برداشتن» از اين مكانها، به توسل و استغاثه مىپردازند. روشن است كه اين كارها، بيهوده و خرافه است، حال آنكه شيوه درست توسل و طلب حاجت، در روايات و سيره اهلبيت(عليهم السلام) و بزرگان دين تبيين شده است.
عدهاى نيز در برخى اماكن زيارتى در حاشيه كتابهاى زيارتى چنين مىنويسند: «هركس اين مطلب را بخواند، بايد پنجبار از روى آن بنويسد و تكثير كند، در غير اينصورت...» بعضى افراد نيز بدون هيچ انديشه و تأملى به آن عمل مىكنند، در حالىكه اينگونه مطالب، هم ترويج دروغ است و هم از نظر شرع حرام، همچنين تصرف نادرست در اموال اين مكانها است كه عملى حرام خوانده مىشود.
همچنين گاهى ديده مىشود در اطراف مكانهاى زيارتى معصومين و امامزادگان، با دروغ و فريبكارى به سوءاستفاده از باورهاى مردم مىپردازند و بعضى روضههاى دروغ و زيارتنامههاى جعلى ميخوانند. در برخى از اماكن زيارتى نيز شمعفروشى و روشن كردن شمع با آداب ويژهاى رونق زيادى دارد. در گوشهاى از اماكن، محلى را براى اين كار اختصاص مىدهند و شمعهاى نذرى را در آنجا روشن مىكنند.
در يكى از شهرهاى ايران عدهاى براى نيازهايى چون بختگشايى به زيارتگاه شهر مىروند، مقدارى حنا خيس ميكنند و آن را به سه بخش تقسيم مىكنند. هر بخش را در ظرفى جداگانه مىريزند و با سه عدد شمع به سقاخانه شهر مىبرند. هريك از شمعها را در يكى از ظرفها قرار