36 تأثير مىپذيرد. اشك ، نخستين گام زيارت است؛ زيرا گريستن تجلى طبيعى يك احساس است. عرفا معتقدند كمترين بهره زيارت و عبادت، حالت حزن و گريستن است كه به آرامش و رضايتمندى از زندگى مىانجامد. 1
علامه طباطبايى(رحمه الله) مىفرمود: «حرم مطهر امام رضا(ع) دارالشفاى آلمحمد(ص) است، هركس براى رفع بيمارى خود نزد طبيب مىرود، امامرضا(ع) هم طبيب الاطباست». 2
پيامبر خدا(ص) درباره زيارت امام رضا(ع) در حديثى بشارت مىدهند:
بهزودى پاره تن من (امام رضا(ع)) در خراسان دفن مىشود. هيچ اندوهگينى او را زيارت نمىكند مگر اينكه خداى تعالى اندوهش را برطرف مىكند و هيچ گناهكارى او را زيارت نمىكند مگر اينكه خداى متعال گناهش را مىبخشد. 3
ه) سبب تقرب به خداوند
زيارت، تجديد پيمان با بندگان خالص خداوند است و زمينه كسب صفات شايسته، عامل رشد معنوى و نزديكى به خدا مىشود. وقتى در زيارت، انسان گناهكار با توجه قلبى، در برابر انسان كامل قرار مىگيرد، موجب تقرب و كمال او مىشود. بنابراين، زيارت اولياى خدا، راهى براى تقرب به خداوند است. چنانكه در زيارت جامعه كبيره مىخوانيم: «مُتِقرِّبٌ بِكُم إلَيه»؛ «بهواسطه شما به خدا تقرب پيدا مىكنيم».