23
عَلَى كُلِّ مَأْتِيٍّ حَقٌّ لِمَنْ أَتَاهُ وَ زَارَهُ وَ أَنْتَ خَيْرُ مَأْتِيٍّ وَ أَكْرَمُ مَزُورٍ. 1
خدايا بنده و زائر توام؛ بهواسطه زيارت قبر برادر پيامبرت، به تو نزديك مىشوم و بر هر كسىكه بر ميزبانى وارد شده و به زيارتش آمده، حقّى است و تو بهترين و با كرامتترين زيارتشده هستى.
ازاينرو، رسول اكرم(ص) مىفرمايند: «كسىكه مرا چه در حيات و چه پس از مرگم زيارت كند، در واقع خدا را زيارت كرده است». 2
از آنجا كه پيامبر خدا(ص) و ائمه اطهار(عليهم السلام) بندگان مقرب پروردگار بودند و مشمول عنايت ويژه خداى بىهمتا قرار دارند، اتصال و توسل به ايشان چه در حيات و چه پس از رحلت، موجب نزديكى به خدا مىشود.
راه توسل به معصومين(عليهم السلام)، از آغاز آفرينش باز بوده است. پيامبراكرم(ص) در اينباره مىفرمايند:
هنگامى كه خداى متعال حضرت آدم(ع) را آفريد و روح در بدنش دميد، آدم به عرش الهى نگاه كرد و در جانب راست عرش الهى، پنج صورت نورانى را ديد كه بعضى از آنان در حال ركوع و برخى در حال سجده بودند. گفت: پروردگارا! آيا قبل از من كسى را به شكل من آفريدهاى؟ خطاب شد: نه، گفت: پس اين پنج نفر چهكسانى هستند؟ خطاب شد: ايشان پنج نفر از نسل تو مىباشند. ... اى آدم! هرگاه حاجت و