89( تَنٰازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ ) مطلق است و دليلى بر مقيد كردن آن به احكام و قانونهاى كلى وجود ندارد. افزون بر اين، مخاطب آيه مؤمنانند؛ كسانى كه به خدا و رسول او و معاد باور دارند. آيه مىفرمايد: «اگر در امرى اختلاف كرديد ( فَإِنْ تَنٰازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ )، مرجع حل اختلاف شما خدا و رسول اوست كه در پذيرش او با يكديگر متفقيد». با توجه به اينكه عبارت تَنٰازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ مطلق و فراگير است، ناگزير خود تعيين مصداق اولواالامر از موضوعهاى نزاع مؤمنان با يكديگر خواهد بود و نظرات متعدد و مختلف مفسران مسلمان در تعيين مصداق اولواالامر بر اين نزاع و اختلاف گواهى مىدهد. بنابراين، با وجود اختلاف در تعيين مصداق، اولواالامر در جميع اختلافات مرجع نخواهد بود، بلكه تنها مرجعيت خدا و رسولش در حل اختلافات مطلق است. شايد يكى از دلايل ذكر نشدن اولواالامر در كنار مرجعيت خدا و رسول (بخش پايانى آيه) همين نكته بوده باشد.
د) شأن نزول
منابع اسلامى نيز بر درستى تفسير اولواالامر به امامان اهل بيت عليهم السلام گواهى مىدهند كه سخن شمارى از صاحبان اين منابع در اينباره گزارش مىشود:
يك- ابوحيان اندلسى مغربى، مفسر شهير مسلمان (م756) در «بحرالمحيط» از ميمون و مقاتل و كلبى نقل كرده است كه مقصود از اولواالامر، فرماندهان جنگ يا أئمه اهل بيت است؛
دو- شيخ سليمان حنفى قندوزى از دانشمندان معروف اهلتسنن در «ينابيع المودة» از مناقب سليمبن قيس هلالى نقل كرده است كه مردى به خدمت على(ع) آمد و پرسيد:
كمترين چيزى كه انسان به واسطه آن از مؤمنان خواهد شد، چه چيزى است و
كمترين چيزى كه به واسطه آن از كافران يا گمراهان خواهد شد، كدام است؟ امام(ع) فرمود: «كمترين چيزى كه انسان به سبب آن در زمره گمراهان خواهد بود، نشناختن حجت و نمايندۀ خدا و شاهد و گواه اوست كه پذيرش اطاعت و ولايتش لازم است».