313و در منابع معتبر اهل سنت، آلودگى برخى از صحابه به بيمارى نفاق بيان شده است. در صحيح، مسلم از پيامبر گرامى (ص) نقل مى‌كند كه فرمودند: « في أصحابي إثنا عشر منافقاً » 1؛ «در اصحاب من دوازده نفر منافق هستند».
و در نقل «هيثمى» پيامبر اكرم (ص) 36 نفر از منافقان را در ميان صحابه معرفى كردند:
إنّ منكم منافقين، فمن سميت فليقم! ثمّ قال: قم يا فلان! قم يا فلان! قم يا فلان! حتّى سمّي ستّة وثلاثين رجلاً؛ 2
به درستى‌كه عده‌اى از شما منافق هستند؛ هر كس را نام بردم، بايد بايستد؛ سپس فرمودند: فلانى بايست؛ فلانى بايست؛ فلانى بايست تا اينكه 36 نفر را نام بردند!
با توجه به آنچه گفته شد، شيعه نمى‌تواند همه صحابه را عادل و مستحق بهشت بداند، بلكه برخى از آنان اهل بهشت و برخى فاسق و برخى منافق هستند و اين عقيده مطابق قرآن و سنت است.
مرحوم «شرف‌الدين‌عاملى» از عالمان سرشناس شيعه مى‌نويسد:
كسى‌كه از نظر ما درباره صحابه اطلاع داشته باشد، مى‌داند كه ميانه‌روترين نظرها است؛ زيرا نه مانند غلاتى كه همه ايشان را تكفير كرده‌اند، زياده روى كرده و نه مانند جمهور (اهل سنت) كه همه ايشان را مورد اعتماد شمرده‌اند، سهل‌انگارى نموده‌ايم.
بنابراين از يك سو فرقه «كامليه» و كسانى‌كه در غلو، مانند ايشان هستند، همه صحابه را كافر مى‌دانند و از ديگر سو اهل سنت همه مسلمانانى را كه از رسول‌خدا (ص) چيزى شنيده و يا ايشان را ديده باشند، عادل مى‌شمرند و به حديث تمامى ايشان، بدون هيچ استثنا تمسك مى‌جويند.
هر چند ما شيعيان صحابه بودن را به تنهايى فضيلتى والا مى‌دانيم، اما آن را موجب