259به انبياء و اولياء توسل نمىكنند و ديگران را از اين كار باز مىدارند، به تصريح آيه قرآن، منافق هستند.
توسل در روايات
روايات متعددى بر جواز توسل به پيامبر (ص) دلالت دارد. «احمدبن حنبل، در كتاب «مسند» از «عثمانبن حنيف» چنين روايت مىكند:
ان رَجُلاً ضَريرَ البَصَرِ أتى النبي صَلَّى الله عَلَيه وَ سَلَّم فَقالَ ادْعُ اللهَ أنْ يعافيني، قال إن شئتَ دَعوتُ لك وَ ان شِئتَ أخّرتُ ذلك فَهُو خَيرٌ، فقالَ أدْعُه فَأمَرَه أنْ يتَوَضَّأ فَيحسُنُ وُضوئَه فَيصلِّي رَكْعتينِ وَ يدعُو بِهذَا الدّعاءِ «اللّهمّ إني اسئلُك وَ اتوَجَّه إليكَ بنبيك مُحْمَّدٍ نَبِّي الرَّحمة يا مُحمّدُ انّي تَوجّهتُ بِك الَى رَبّي في حَاجَتي هِذِه، فَتَقضِي لي اللَّهمَّ شَفِّعْه فيَّ». قالَ عُثمانُ: فَوَالله ما تَفَرَّقنا و لاطالَ الحَديثُ بِنا حَتّى دَخلَ الرَّجلُ كأنْ لَمْ يكنْ بِه ضَرٌّ قَطُّ. 1
مردى نابينا نزد پيامبرگرامى اسلام (ص) آمد و عرض كرد: از خدا بخواه تا مرا عافيت بخشد. پيامبر فرمود: اگر مىخواهى، دعا كنم و اگر مايل باشى، به تأخير مىاندازم كه اين بهتر است. مرد نابينا گفت: دعا كن. رسول خدا (ص) به او فرمان داد تا وضو بگيرد و در وضوى خود دقت كند و دو ركعت نماز بگزارد و چنين دعا كند: پروردگارا! من از تو درخواست مىكنم و به وسيله محمد (ص) ، پيامبر رحمت، به تو روى مىآورم. اى محمد! من در مورد نيازم به وسيله تو به پروردگار خويش متوجه مىشوم تا حاجتم را برآورده فرمايى. خدايا! او را شفيع من گردان. عثمان مىگويد: به خدا قسم ما هنوز از آنجا متفرق نشده بوديم و مدت ماندن ما زياد هم طول نكشيده بود كه ديديم مرد نزد ما آمد [و چنان شفا يافت] گويا هرگز نابينا نبود.