242محدث معروف اهل سنت در كتاب «صحيح»، بابى را به اين عنوان نوشته است: « إذا اسْتَشْفَعُوا إِلَى الإمامِ لِيسْتَسْقِي لَهُمْ لَمْ يرُدَّهُمْ » ¹؛ «هرگاه مردم در زمان قحطى از پيشواى خود بخواهند كه براى آنان از خدا باران بطلبد، نبايد درخواست آنان را رد كند.»

«نيشابورى» در تفسير آيه شريفه ( مَنْ يَشْفَعْ شَفٰاعَةً حَسَنَةً يَكُنْ لَهُ نَصِيبٌ مِنْهٰا... ) مى‌گويد: «شفاعت به درگاه خداوند همان دعا كردن شخص مسلمان است» (نساء: 85). ²

درخواست شفاعت، كه در واقع طلب دعا از اولياى الهى است، مى‌تواند به دو شيوه باشد:

1. بگويد: « اللّهم شَفِّعْ نبينا محمّداً فينا يومَ القيامة» ؛ «پروردگارا! پيامبر را در روز رستاخيز شفيع ما قرار بده».

2. از پيامبر خدا (ص) بخواهد كه در روز قيامت در حق او شفاعت كند و چنين بگويد: « إشفَعْ لَنا عندالله ». ³

درخواست شفاعت از شفيع، به معناى طلب دعا از اوست و همان‌گونه كه درخواست دعا از پيامبر، اولياى صالح و هر فرد مؤمنى در تعاليم اسلامى جائز است، درخواست شفاعت نيز از پيامبر و اوليا كه به تصريح آيات قرآن دعايشان مستجاب است جائز و امرى مشروع است.

بنابراين شفاعت چيزى جز درخواست دعا نيست و شفاعت پيامبر گرامى (ص) و ديگر شافعان راستين در روز جزا، طلب مغفرت از خدا براى گناه‌كاران امت است. با اين تعريف، طلب شفاعت، در واقع طلب دعا از آنان خواهد بود و درخواست دعا از انبيا و اوليا و برادران مؤمن، يك امر پسنديده است كه عقل هيچ عيبى در آن نمى‌بيند.