225دنيا پر از كتاب‌هاى دانشمندان شيعه است، از اينان به خاطر خلط بين اين دو عقيده تعجب مى‌كند. ¹

8 . نويسنده معروف سنّى مصرى «عباس محمود عقاد» هم از كسانى است كه متوجّه اين انحراف شده تا آنجا كه «انيس منصور»، نويسنده معروف مصرى، از او نقل مى‌كند كه گفته است:

انّه يريد - قبل ان يموت - أن يؤلف دراسة موضو عية عن المذهب الشيعي، فقد ادخلت عليه اكاذيب افسدت صورته عند كثير من الناس و لم يتسع عمره لأن يكتب هذا الكتاب. ²

او - پيش از فوتش - مى‌خواست پژوهشى منطقى درباره مذهب شيعه انجام دهد؛ زيرا دروغ‌هايى به شيعه نسبت داده‌اند كه چهره‌اى نامناسب از شيعه براى بسيارى از مردم نمايش داده است. ولى عمرش براى نوشتن اين كتاب كفاف نداد.

9. «محمّد كرد على» مورّخ سنّى نيز به شدت از گروهى كه فرقى بين شيعه و غاليان نمى‌گذارند، انتقاد مى‌كند و مى‌گويد:

أمّا ما ذهب اليه بعض الكتّاب من انّ مذهب التشيع من بدعة عبدالله بن سبأ المعروف بابن السوداء، فهو وهم و قلة علم بتحقيق مذهبهم. و من علم منزلة هذا الرجل عند الشيعة و برائتهم منه و من اقواله و اعماله، و كلام علمائهم في الطعن فيه بلاخلاف بينهم في ذلك، علم مبلغ هذا القول من الصواب. ³

عقيده برخى از نويسندگان كه مى‌گويند: مذهب تشيع از بدعت‌هاى عبدالله‌بن سبأ است، خيال باطلى بيش نيست كه از كم‌انديشى آنان سرچشمه گرفته است. و هر كس موقعيت عبدالله‌بن سبأ را در شيعه بداند و از بيزارى آنان از او و گفتار و