162پيامبر در جنگ خيبر درباره علي (ع) فرمود: « لأبعثنَّ رجلاً لايخزيه الله أبداً، يحبُّ الله ورسوله، ويحبّه الله ورسوله »؛ 1«اكنون مردى را مأمور خواهم كرد كه هرگز خدا او را خوار نسازد، او به خدا و پيامبرش مهر مىورزد و خدا و پيامبرش نيز به او مهر مىورزند». در اين هنگام همه گردن كشيدند و منتظر بودند تا ببينند كه پيامبر چه كسى را اراده كرده است، ناگهان پيامبر فرمود: « أينَ عليبن أبي طالب؟ »؛ «علىبن ابى طالب كجاست؟». گفتند كه چشمانش درد مىكند عمروبنميمون مىگويد: «على با چشمان دردمند نزد پيامبر آمدو پيامبر (ص) بر چشمان او دست كشيد، سپس پرچم را سهبار به اهتزاز در آورد و به او داد، على (ع) وارد ميدان جنگ شد و پيروزمندانه بازگشت.
-اعلم از همه امت بودن:
علم و دانش علي (ع) اكتسابى نيست، بلكه ريشه در علم الهى و لدنى دارد، به اين جهت علم او بر همه انسانهاى معمولى برترى دارد، در منابع اهل سنت نيز آمده است كه او «اعلم النّاس» است. در اينجا به نمونههايى اشاره مىشود:
1. پيامبر اكرم (ص) فرمود: « اعلم امّتي من بعدي عليبن ابي طالب (ع) »؛ 2 «داناترين امت من بعد از من علىبنابىطالب (ع) است».
2. عبداللّهبنمسعود مىگويد، پيامبر اكرم (ص) فرمود: « قُسّمت الحكمة على عشرة اجزاءٍ فاعطي علي تسعة و النّاس جزءً واحداً » 3؛ «حكمت (و دانش) به ده جزء تقسيم شده است و به على نه قسمت آن و به (مابقى مردم) يكدهم داده شده است».
تمامى علوم بشرى و پيشرفتهاى آن از همان يكدهم است و علم على (ع) نُه برابر دانش تمامى بشريت است. راز آن هم اين است كه ريشه در مهبط وحى الهى، يعنى