143سكوت نكردهاند و مسلمان و پيرو حقيقى قرآن و سنت هرگز نمىتواند، آيات و روايات فراوانى كه به گفته مفسران و محدثان اهل سنت درباره شأن و منزلت على (ع) و حق ولايت اوست را ناديده بگيرد. رواياتى كه در آنها على (ع) را ولى هر مؤمن و مؤمنه و جانشين، وزير، خليفه، معيار حق، ميزان ايمان و موجب هدايت و نجات امت و ولايت او را نشانه ايمان، و محبت به او را واجب و موجب نجات مىدانند. همچنين رواياتى كه در آن پيامبر (ص) على (ع) را همواره با حق و در كنار قرآن و اعلم امت و نيز خيرالبريه معرفى مىنمايند و دهها توصيف و توصيه ديگر از پيامبر كه نه مىتوان آنها را كتمان كرد، نه تأويل.
« اجمع المسلمون كلّهم على اختلاف آرائهم وتباين اهوائهم وتضارب مذاهبهم على امامة عليبن ابي طالب بعد رسول الله »؛ تمامى شيعيان اعتقاد به امامت بلافصل على (ع) دارند و اهل سنت در استحقاق امامت او بعد از عثمان متفقالقول هستند. 1
بنابراين باور شيعه دربارۀ على (ع) ، ناشى از باور به رهنمودها و توصيههاى خدا و رسول گرامى اسلام درباره منزلت على (ع) است. انسان مؤمن با وجود رهنمودها و توصيههاى فراوان خدا و رسول چگونه مىتواند امامت و ولايت غير على را بپذيرد؟
آيا توصيه و هدايتى روشنتر از اين سخن پيامبر (ص) مىتوان يافت كه فرمودند: « سلّموا على علي بامرة المؤمنين، وهذا خليفتي فيكم بعدي فاسمعوا له واطيعوا ». 2
همچنين مىفرمايند: