319
مقدمه
همين كه بهشت عرفه، صحراى محشر و دوران خوش بيتوته منا تمام مىشود، رفته رفته حجاج آماده گسيل از سرزمين وحى مىشوند. دلها هنوز كوس رحيل نزده، بارانى مىشوند و اين انديشه كه آيا بار ديگر خانه خدا، حرم نبوى و قبرستان بى شمع و چراغ بقيع از پنجره چشمان مشتاقمان وارد شود و در اعماق قلوبمان لانه گزينند، و در قالب بلورهاى زيباى اشك از چشمانمان سرازير شود، دلها را مىلرزاند.
زائران در تكاپوى رفتن و هر لحظه مكه شهر خدا، خلوتتر مىشود. ديگر از آن همه هياهو، و موج جمعيت خبرى نيست و مسجدالحرام نيز روز به روز آرام تر مىشود.
در اين ميان كارگزاران كه قريب به 50 روز پا به پاى حجاج و با تمام وجود، مهر افتخار خدمت به ضيوف الرحمن بر تارك چهره هايشان