86مُحرم كه مى‌خواهد خود را از جامه و لباس آزاد كند، بايد نيتش را از هرگونه شائبه ريا بزدايد، از جهان مادى بگسلد و به پروردگار بپيوندد. حاجيان بايد با دل و جان بگويند: « لَبَّيكَ اللّهمَّ لَبَّيكَ، لَبَّيكَ لا شَريكَ لَكَ لَبَّيكَ، انَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلكْ، لا شَريكَ لَكَ لَبَّيكَ ».

يكى ديگر از حكمت‌هاى احرام، پرورش روح هم‌زيستى مسالمت‌آميز با پديده‌هاى هستى است. آموزه‌هاى دينى محرم را موظف مى‌كنند از رذايل اخلاقى دورى كند؛ سخن بيهوده بر زبان نياورد، دل را از هرگونه پليدى و فكر را از هرگونه تجاوز به حريم ديگران منع كند و روحى مسالمت‌آميز بپروراند و آن را به تمام پديده‌هاى هستى تعميم دهد. او نبايد جانورى را بيازارد و به حريم گياهان تجاوز كند، حتى نبايد به بوته‌اى نيز آزار برساند. بايد به پديده‌هاى بدون حيات حيوانى و نباتى نيز حرمت نهد و سنگ حرم را به بيرون نبرد. او بايد در خويشتن، جهانى از سلم و صفا و محبت به همه پديده‌هاى هستى به وجود آورد. خداوند در قرآن فرموده است:

(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ...) ؛ «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! در حال احرام، شكار نكنيد». (مائده: 95)

(أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَ طَعٰامُهُ مَتٰاعاً لَكُمْ وَ لِلسَّيّٰارَةِ وَ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مٰا دُمْتُمْ حُرُماً وَ اتَّقُوا اللّٰهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ) (مائده: 96)

صيد دريا و طعام آن براى شما و كاروانيان حلال است؛ تا [درحال احرام] از آن بهره‌مند شويد، ولى مادام كه محرم هستيد، شكار صحرا براى شما حرام است و از [نافرمانى] خدايى كه به سوى او محشور مى‌شويد، بترسيد.