108از پيامبر اكرم (ص) روايت شده است: «در شب معراج، موسى را ديدم كه در قبرش ايستاده بود و نماز مىخواند».
از انس روايت شده است كه پيامبر (ص) فرمود: «پيامبران در قبرهايشان زندهاند».
از ابن عمر از پيامبر (ص) روايت شده است: «عيسى و موسى و ابراهيم عليهم السلام را ديدم». (بخارى و مسلم و نيز مالك در موطّأ روايت كردهاند) و ابوبكر احمدبن حسين بيهقى در شعب الايمان از ابوهريره روايت كرده است كه رسول اكرم (ص) فرمود: «هركس كنار قبرم بر من درود فرستد، مىشنوم و هركس از راه دور بر من درود فرستد، قطعاً درودش به من رسانده مىشود». حال كه زنده بودن پيامبران و شهدا ثابت گرديد، شنوا بودن آنان نيز كه از لوازم حيات است، ثابت مىگردد.
اگر بگوييد زندگى پيامبران و شهدا، برزخى است نه حيات دنيوى كه اين امور بر آن منطبق باشد، پاسخ آن است كه هر چند بپذيريم كه آن زندگى از نوع زندگى دنيوى نيست، به هر حال همين كه هر نوع حياتى براى آنان ثابت شده كافى است تا شنوا بودن و در پى آن، جواز توسل و استغاثه به آنان ثابت شود. شنوايى پيامبران، با مرگشان از بين نمىرود؛ چرا كه اجساد آنان پوسيده نمىشود. در حديث شريف آمده است كه خوردن [و از بين بردن] پيكر پيامبران، بر زمين حرام است.
حتى اگر با تسامح بپذيريم كه اجساد آنان در قبورشان مندرس مىگردد - آنچنان كه وهابيان معتقدند - چون حيات و روزىخوارىشان ثابت گرديد - چنان كه بيان نموديم - شنوا بودن آنان نيز بدون [نياز] به وسيله، ثابت مىگردد.
درباره مردگانِ غير پيامبر و شهدا نيز در احاديث مطالبى يافت