117مادر عبدالله باهر، همان مادر برادرش امام باقر(ع) است. او سيدى جليل القدر بود و از پدرش امام سجاد(ع) دانشى زياد آموخت و مردم از او يادداشت مىكردند. او متولّى صدقات پيامبر خدا(ص) و اميرمؤمنان، على(ع) بود. 1
ابن عنبه نيز مطالب ابن طقطقى را تكرار مىكند و مىنويسد: او را به جهت زيبايى صورتش باهر مىناميدند. آنقدر زيبا بود كه در هر مجلسى مىنشست زيبايىاش، همۀ زيبا رويان را تحت الشعاع قرار مىداد! 2
كنيهاش ابومحمد 3 بود و عمارة بنعَزِيَّه، موسىبن عقبه، يزيدبن ابى زياد و عبدالعزيزبن عمر عمرى 4 از او روايت نقل كردهاند. ابن حجر و سخاوى نيز پس از تمجيد از او، او را مقبول الروايه دانستهاند 5 و او در كتب روايى شيعه زينت بخش است. 6 امام فخر رازى ضمن اشاره به توليت عبدالله برصدقات اميرالمؤمنين(ع) مىنويسد: مادرش ام عبدالله، دختر امام حسن مجتبى(ع) است كه با امام باقر(ع) همزاد مىباشد. او در سن 57 سالگى وفات يافته و تداوم نسلش از يك فرزند او است كه نامش محمد، ملقّب به ارقط است. از آن جهت محمد به اين نام ملقب شد كه با امام صادق(ع) مشاجره نمود و سپس آب دهن خود را به صورت امام ريخت و آن حضرت او را نفرين كرد و صورتش سفيد و سياه شد (و پيسى گرفت) و به ارقط ملقّب گشت. او فرزندى دارد به نام اسماعيل كه مادرش امسلمه دختر امام محمدباقر(ع) است. 7