1) . آية الله اردبيلى: چون غالباً قصد امر فعلى مى‌شود و اين مورد از موارد خطا در تطبيق است، تجديد احرام لازم نيست و كفايت از حجةالاسلام مى‌كند. آية الله بهجت: اگر به قصد امر فعلى بوده، اگر چه اعتقاد ندبيت آن را داشته، اظهر صحّت و اجزاء از حجةالاسلام است (كتاب حج، ص30). آية الله تبريزى، آية الله خويى: مجزى از حجةالاسلام است و نياز به احرام جديد نيست. آية الله خامنه‌اى: اگر شخص مستطيع با اعتقاد به اينكه مستطيع نيست قصد حج استحبابى كند، و بعد معلوم شود كه مستطيع بوده، كفايت آن از حجةالاسلام محل اشكال است و بنابر احتياط، واجب است در سال بعد حجّ را به‌جا آورد، مگر آنكه به توهّم اينكه وظيفه فعليه او امتثال امر استحبابى است، قصد امتثال امر فعلى شارع مقدس را داشته باشد كه در اين صورت كفايت از حجةالاسلام مى‌كند. (مناسك حج، م65) آية الله سبحانى: هرگاه به نيت امر فعلى محرم شده باشد از عمره تمتع كفايت مى‌كند و در غير اين صورت احتياط كند بدين‌گونه كه طواف نساء و نماز آن را به‌جا آورد و آن را عمره مفرده قرار دهد و سپس به يكى از مواقيت رفته و اگر نشد به ادنى الحل و سپس براى عمره تمتع واجب محرم شود و اعمال آن را انجام دهد سپس اعمال حج تمتع را به‌جا آورد. آية الله سيستانى: چنانچه كسى به اعتقاد اينكه مستطيع نيست به عنوان استحباب، به حج رفت و قصد اطاعت امرى كه فعلاً متوجّه او است را نمود و بعداً معلوم شد مستطيع بوده، حجّش كفايت مى‌كند و حج ديگرى بر او واجب نيست. (مناسك، مسأله 58). آية الله صافى، آية الله مكارم: بلكه كفايت مى‌كند. آية الله فاضل: بايد حجةالاسلام را انجام دهد و اكتفا به عمره انجام شده مشكل است، لذا براى احرام عمره تمتع وجوبى، بايد به وظيفه ناسى احرام كه در مسأله 215 بيان شده است، عمل كند و در ضيق وقت بايد حجِ افراد انجام دهد، مگر اينكه خطا در تطبيق باشد.

2) . آية الله زنجانى: حج استحبابى او صحيح است و بايد در اولين فرصت، حجةالاسلام خود را به‌جا آورد. آية الله فاضل، آية الله نورى: اگر تقييد به استحباب داشته، و اگر به نحو خطا در تطبيق بوده، صحيح و كافى است. آية الله گلپايگانى: مگر اينكه قصد كرده باشد حجّى را كه بر اوست و اشتباهاً گمان كرده استحبابى است، كه در اين صورت بعيد نيست كفايت كند. (مناسك عربى، ص30، مسأله 80)..