7) 7آية الله زنجانى: حج بذلى مانند حج استطاعتى است؛ يعنى اگر كسى تنها مخارج حج را بذل كند - نه مخارج عائله را - چنانچه انجام حج مستلزم اختلال در تأمين زندگى خود يا كسانى كه شرعاً يا عرفاً واجب النفقه او هستند نباشد مستطيع است. بلى، كسى كه به باذل، مطمئن نيست و احتمال مى‌دهد كه از بذل برگردد يا به عهد خود وفا نكند چنانچه مى‌ترسد كه اين امر باعث بروز مشكلى براى او شود مستطيع نيست و اگر نمى‌ترسد از نظر حكم ظاهرى مستطيع است. آية الله سيستانى: ولى اگر خودش مقدارى از مصارف حج را داشته باشد و بقيه را به او بذل كنند در اين صورت رجوع به كفايت شرط است. (مناسك، مسأله 45)..

1) . آية الله سبحانى: با پرداخت هزينه عائله از طرف باذل به مبذول له اين قيد منتفى است. آية الله سيستانى: بلى اگر در آمدش در خصوص روزهاى حج باشد و با درآمد آن در بقيه روزهاى سال يا بعضى از آنها زندگى مى‌كند، به‌طورى كه اگر به حج برود قدرت تأمين هزيه زندگى در بقيه يا بعضى از روزهاى ياد شده نداشته باشد. در اين صورت حج بر او واجب نخواهد بود، مگر اينكه مخارج زندگيش را در بقيه روزهاى سال هم بدهند كه در اين صورت واجب خواهد بود. (مناسك، مسأله 45). آية الله مكارم: يا مستلزم منّت و هتك او باشد.

2) . آية الله بهجت: واجب نيست قبول نمايد و در صورت قبول، استطاعت بذليه محقّق است و استطاعت ماليه است در دو صورت بعد. (مناسك، مسأله 43). آية الله صافى، آية الله گلپايگانى: چنانچه مال كافى براى مؤونه حج باشد و يا به مقدارى است كه به ضميمه اموال خود شخص استطاعت حاصل مى‌شود، حج بر او واجب و كافى از حجةالاسلام است. (آداب و احكام حج، مسأله 47). آية الله نورى: مگر اينكه در قبول، ذلّت و مهانت براى او باشد كه در اين صورت قبول واجب نيست.

3) . آية الله اردبيلى: بلكه در اين صورت قبول واجب نيست، مگر اينكه بقيه شرايط استطاعت از جمله رجوع به كفايت را دارا باشد كه در اين صورت قبول مال واجب است و حج بذلى محسوب نمى‌شود و همين‌طور است اگر فقط مال را به او ببخشد و اسم حج را نياورد.