96 موسى بايد به يارى او مىشتافت و نبايد او را تنها مىگذاشت، ولى دفاع از مظلوع به كشته شدن فرد ستمگر انجاميد كه مىخواست فرد اسرائيلى را اذيت كند.
اينكه مىگويد ظلمات نفسي به خاطر آن است كه اين عمل پيامدى داشت و آن اينكه مأموران فرعون، به دنبال موسى بودند كه او را دستگير كنند و او ناچار شد، فوراً خاك مصر را بهسوى مدين ترك كند و در راه چه سختىها و آسيبها ديد و در خود مدين نيز ده سال به چوپانى پرداخت. تمام اين گرفتارىها نوعى ستم بر خويش بود كه خود را به دشوارى انداخت نه ستم بر خدا و اينكه در آيه قبل مىفرمايد: هٰذٰا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰانِ مقصود اين است كه اين كار نابهنگام بود؛ زيرا اگر موسى(ع) صبر مىكرد، سرانجام اين قبطى مانند ديگر پيروان فرعون در دريا غرق مىشد. بنابراين عمل او ذاتاً حرام نبوده، بلكه سبب شد كه موسى به زحمت بيفتد.
نظير اين تعبير را درباره حضرت آدم نيز مىخوانيم، وقتى آدم، از شجره منهيه خورد و آثار تكوينى آن را ديد، گفت:
رَبَّنٰا ظَلَمْنٰا أَنْفُسَنٰا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنٰا وَ تَرْحَمْنٰا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخٰاسِرِينَ (اعراف: 23)
پروردگارا! ما بر خويش ستم كرديم و اگر ما را نبخشايى و بر ما رحم نكنى از زيانكاران خواهيم بود.
تعبير ظَلَمْنٰا أَنْفُسَنٰا روشنترين گواه است كه بر خويشتن ستم كردند، نه بر خدا با شكستن قانون او، و نشانه ستم بر خويش اين