78همانها كه خدا را در حال ايستاده و نشسته، و آنگاه كه بر پهلو خوابيدهاند، ياد مىكنند؛ و در اسرار آفرينش آسمانها و زمين مىانديشند... .
2. سوگند به موجودى غير خدا به خاطر تكريم و تقديس او، چنانكه مىفرمايد: لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ ؛ «به جان تو سوگند، اينها در مستى خود سرگردانند!» (حجر: 72)
خدا در اين آيه، به جان پيامبر(ص)، سوگند مىخورد، اگر واقعاً سوگند به غير خدا آن هم به منظور اظهار قداست و كرامت چيزى، حرام يا قبيح و زشت بود، چرا خدا خود به اين كار دست مىزند؟ قرآن كتاب هدايت است نه ضلالت. بنابراين، سوگند خوردن به امامان و انبيا، نوعى اظهار كرامت و قداست و پاكى آنهاست، علاوه بر اين، يك نوع اظهار علاقه به اين انسانهاى كامل است.
شگفت اينجاست كه وهابيان كه سوگند به غير خدا را تجويز نمىكنند، ولى در صحيح مسلم مىخوانند كه پيامبر(ص) بارها به جان پدر كسى سوگند خورده است، اينك متن روايات:
1. مسلم در صحيح خود نقل مىكند كه:
جاءَ رَجلٌ إلَى النَّبِيِّ فَقالَ: يا رَسولَ اللهِ، أيُّ الصَّدقةِ أعظَمُ أجْراً؟ فَقالَ: أما و أبِيك لَتُنبَّأنّه، أنْ تَصَدَّقَ وَ أنتَ صَحيحٌ شَحيحٌ، تَخشَى الفَقرَ وَ تَأمُلُ البَقاءَ. 1