316 است. ما رواياتى را نمى‌پذيريم كه وثاقت راوى زير سؤال رفته باشد يا مجهول باشد. بهترين گواه بر گفتار ما، اين است كه در كتب فقهى ما به رواياتى كه در صحاح آمده، استدلال مى‌شود، كه ما به برخى اشاره مى‌كنيم:
1. نهى النبى عن الغرر؛
2. على اليد ما أخذت حتى تؤديه؛
3. المسلمون عند شروطهم؛
4. البيّعان بالخيار ما لم يفترقا؛
و... .
در اينجا نكته‌اى را متذكر مى‌شويم: قسمت عظيمى از روايات اهل بيت در كتب اهل سنت است، چطور ما نسبت به اين كتاب‌ها خوشبين نيستيم؟ دو استاد درگذشته آيت‌الله سيد مهدى روحانى و آيت‌الله ميرزا على احمدى ميانجى، مطالب گسترده‌اى در 10جلد در اين مورد آماده كرده‌اند و در آنها روايات اهل‌بيت(عليهم السلام) را كه در كتب اهل سنت است، يكجا گرد آورده‌اند و نخستين جلد آن، منتشر شده است و اين حاكى از اين است كه در قرون گذشته - برخلاف امروز - فقيهان و محدثان اهل‌سنت به روايات اهل‌بيت ارزش قائل شده و به آن عمل مى‌كردند.