277 سلف، تنها يك مفهوم زمانى كه از كلمۀ قبل و بعد فهميده مىشود بوده است. 1
پس روشن مىگردد كه جشن براى ميلاد پيامبر(ص) يا برخاستن براى قرآن و بوسيدن آن اگر از سوى يك مسلمان به اين عنوان انجام گيرد كه جزء دين است، اينها بدعت نيست، چون اينگونه گرامى داشت براى پيامبر خدا يا قرآن، گرچه در شريعت اسلامى وارد نشده، ولى در اصول كلى دعوتكننده به تكريم و احترام پيامبر(ص) مىگنجد. قرآن مىفرمايد:
آنان كه به پيامبر ايمان آوردند و او را حمايت و يارى و احترام كردند و به نورى كه همراه او نازل شده ايمان آوردند، آنان رستگارند. 2
در اين آيه، خداوند متعال مؤمنان را با سه صفت توصيف مىكند:
ايمان به پيامبر، احترام و تعظيم پيامبر، يارى او.
خداوند خطاب به پيامبر(ص) مىفرمايد: وَ رَفَعْنٰا لَكَ ذِكْرَكَ ؛ «تو را بلندآوازه كرديم». (شرح: 4) روشن است كه جشن گرفتن براى آن حضرت، بلند آوازه ساختن اوست كه خدا از آن خبر داده است. دوستى پيامبر و خاندان او، دعوتِ قرآن و سنت است، جشن گرفتن براى او، اظهار آن محبت است. برخاستن به احترام قرآن و بوسيدن آن نيز همينگونه است، به تعبير قرآن، كتابهاى آسمانى در نوشتههايى