266 غرض از آنِ فاعل است و گاهى غرض از آنِ فعل است. در اين مورد، غرض از آن فاعل نيست كه خدا داراى نيازى باشد تا با اين كار، آن را برطرف كند، بلكه از آنِ فعل اوست، يعنى فعل او در چارچوب فعل حكيمانه خواهد بود و سود آن به خود مخلوقات و جهان آفرينش و جامعه انسانى باز مى‌گردد. طبعاً آفرينش آسمان‌ها و زمين بى‌هدف نبوده، و هدفى را تعقيب مى‌كند و آن، آفرينش انسان كامل بر روى زمين است. مى‌فرمايد:

أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّمٰا خَلَقْنٰاكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنٰا لاٰ تُرْجَعُونَ (مؤمنون: 115)

آيا پنداشته‌ايد كه شما را بيهوده آفريديم و شما به‌سوى ما بازگردانده نمى‌شويد.

و در آيه ديگر مى‌فرمايد:

وَ مٰا خَلَقْنَا السَّمٰاءَ وَ الْأَرْضَ وَ مٰا بَيْنَهُمٰا بٰاطِلاً ذٰلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النّٰارِ (مؤمنون: 115)

و آسمان و زمين و آنچه را در ميان آنهاست بيهوده نيافريديم. اين پندار كسانى است كه كفر ورزيدند. پس واى بر آنان كه كفر ورزيدند از آتش دوزخ.

امام معصوم، و انبيا و اوليا و ائمه، گل‌هاى سرسبد جهان آفرينش هستند، و هدف از خلقت، پرورش انسان‌هاست كه آنها نيز در خدمت دين و هدايت مردم باشند تا هدف آفرينش به نحو احسن، به دست آيد.