131

1. زندگينامه

امام حسن مجتبى(ع) در شب يا روز نيمه رمضان سال سوم هجرت و در مدينه به دنيا آمد. وى نخستين فرزند اميرمؤمنان(ع) و فاطمۀ زهرا(عليها السلام) بود. پيامبر(ص)، نام او را حسن گذارد، در گوشش اذان گفت و گوسفندى را براى وى عقيقه كرد. كنيۀ وى، ابومحمّد بود و به القابى چون تقى، طيّب، ولى، سيّد، سبط و زكى شهرت داشت. ¹

منابع سنّى و شيعه، روايات فراوانى دربارۀ فضايل امام حسن(ع) نقل كرده‌اند؛ از جمله اين كه رسول خدا(ص)او را بسيار دوست داشت، بر دوش خود سوار مى‌كرد و مى‌بوسيد. حتّى گاه از فراز منبر پايين مى‌آمد و فرزندش را به آغوش مى‌كشيد. همچنين نقل شده است كه پيامبر(ص)، او را عقل مجسّم، سبط اكبر و آقاى جوانان بهشت خواند. ² در هفت سالگى، در مجلس رسول خدا(ص)مى‌نشست و پس از استماع وحى، آن را به مادرش فاطمه(عليها السلام)انتقال مى‌داد. آيات بسيارى مانند تطهير و مباهله، در شأن ايشان نازل گرديد و 25 مرتبه با پاى پياده به حجّ مشرّف شد. ³

امام حسن(ع) در دورۀ خلافت على(ع) حضورى فعّال داشت. در جنگ جمل،