460 شناخته باشى كه بتوانى او را رمى كنى، وگرنه چه چيز را رمى مى‌كنى؟ ستون سنگى را؟ بايد از شيطان گسسته باشى و خود شيطان نباشى تا بتوانى شيطان را رمى كنى. تنها كسانى كه از شيطانيت و از شيطان رسته‌اند، مى‌توانند او را رمى كنند كه اگر چنين نباشد، شيطان به خنده خواهد افتاد و رمى‌كننده اسير در دام شيطان، خود مضحكه مى‌شود». ¹

به تعبير آيت‌الله جوادى آملى:

در مورد رمى جمرات بايد توجه كنيم كه نه آن جمره، شيطان است و نه اين سنگ زدن رمى شيطان؛ زيرا رمى جمرات در زمان جاهليت نيز مرسوم بود؛ چنان‌كه در اين زمان هم گاه برخى از افراد كه خود شيطان انسى‌اند، اين رمى را انجام مى‌دهند. بديهى است كه شيطان هرگز با هفت سنگ طرد نمى‌شود. تنها راه طرد و در امان ماندن از آسيب‌هاى او استعاذه و پناهنده شدن به حصن الهى است. حقيقت اين است كه تا انسان فرشته‌منش نشود، شيطان از حريم او بيرون نمى‌رود و او از گزند شيطنت مصون نيست. حج زمينه مناسبى براى فرشته‌خو شدن است؛ به‌ويژه رمى جمرات كه تذكر به هرگونه پليدى مى‌دهد. خلاصه اينكه، سنگ زدن به جمره‌ها رمز و نشانه‌اى از رمى ديو درون و بيرون راندن شيطان انس و جن است. پس اگر كسى خود جزو شياطين انسى بود، هرگز قدرت و لياقت تبرّى و رمى حقيقى را ندارد؛ چنان‌كه اگر شيطان همنشين كسى شد، او نمى‌تواند همراه خود را رمى كند. كيفر كسى كه از نام و ياد حق غافل است، آن است كه خداوند شيطان را قرين و همنشين او مى‌كند و كسى كه شيطان قرين او شد، به همسفرى بد مبتلاست و او ديگر همراه و قرين خود را رمى نمى‌كند، و چنين كسى به سرّ رمى جمرات نرسيده و حج او ناقص است. ²