452«مشعر براى صعود است، براى اعتلاى روح به عالم بالا، چنان‌كه انسان از كوه بالا مى‌رود، بايد منازل و پلكان صعود، كمال، توحيد و فنا را يك به يك بپيمايد. در اين مرحله، حاجى بايد به مشاعر صعودى و معنوى، وقوف پيدا كند تا حكمت آنها را بداند. مشاعر، مدارك انسانى است. قواى ادراكى بايد در اختيار انسان باشد، كه اگر چنين شد، سالك به مقام نفى خواطر نايل مى‌شود و در اين صورت، قادر است خلع بدن كند. خلع بدن يا موت اختيارى، از شرايط حكمت است. بارى شب مشعر، شب تهجد و راز و نياز است. در اين شب بايد تصميم به تقوا گرفت و رويه پرهيزكارى پيشه كرد». ¹