424
حكايت
امام حسن مجتبى(ع) مى‌فرمايند: «شبى مادرم را ديدم كه در محراب عبادت است، و تا صبح سرگرم به دعا و نماز مشغول است. دقت كردم ديدم كه مادرم، تنها براى ديگران دعا كرد و درباره خود هيچ دعايى نكرد. گفتم: مادر جان! چرا همان‌گونه كه براى ديگران دعا كردى براى خودت هم دعا نكردى؟ فرمود: پسرم! «الجار ثمّ الدار». اول همسايه و بعد خود انسان». 1
«بارى اينك كه توفيق الهى، چنين سعادت بزرگى نصيب ما كرده و ما را به عرفاتش راه داده است و در موقفى ايستاده‌ايم كه خواسته‌هاى ما را با لطف گسترده خود مى‌پذيرد و دعاهاى ما را به اجابت مى‌رساند و كسى را محروم از كنار اين خوان نعمت برنمى‌گرداند، به حكم وظيفه احسان كه درباره والدين و ارحام و بستگان و همسايگان و ديگر مؤمنان داريم، مقتضى است كه در همين ساعت پرارزش، به ياد دورماندگان از اين سرزمين نزول رحمت و مغفرت بيفتيم. از خداوند بزرگ، براى يكايك آنها، طلب رحمت و مغفرت كنيم و برآورده شدن حوايج، رفع گرفتارى‌ها، حل مشكلات و خير و سعادت دنيا و آخرتشان را از خالق مهربان بخواهيم و به‌ويژه گذشتگان و خفتگان در دل خاك را كه چشم به راه دعا و استغفار ما هستند، از نظر دور نداريم». 2
10. صحراى عرفات، يادآور صحراى قيامت
از ويژگى‌هاى رستاخيز، ازدحام انبوه جمعيت است كه براى حساب و كتاب و رسيدگى به پرونده اعمالشان برانگيخته مى‌شوند. به جهت جمعيت انبوه، بايد رنج انتظار را تحمل كنند، برخى نيز فارغ از هرگونه رنجِ انتظار و به دور از هرگونه حسابرسى در اعمال، در سايه رحمت خدا در انتظار ورود به بهشت هستند. بى‌گمان