411نور ديده صديقه كبرى، سيد الشهداء در حالتى كه سر به‌سوى آسمان داشت و آب از ديدگان مباركش مى‌ريخت، مكرّر مى‌گفت: يا ربّ، ياربّ ياربّ... تا آنكه صداى گريه از جمعيتى كه در اطراف امام(ع) ايستاده و گوش به دعاى حضرتش مى‌دادند، بلند شد و در ميان ناله‌هاى پرسوز و گداز امام(ع) آفتاب عرفات غروب كرد و بار بستند و روانه مشعر شدند». 1
در حقيقت دعاهاى خاص حج، آكنده از بركات زمانى، مكانى و... است. بهترين نيايشى كه جنبه سياسى - عبادى حج و زيارت را به خوبى تبيين مى‌كند دعاى عرفه عارف معروف در بين اهل معرفت و سيد شاهدان كوى شهود و شهادت، سرور پاكان و آزادگان، حسين بن على(ع) است؛ زيرا حضرتش در اين دعا هم دستور كفرستيزى و طاغوت‌زدايى مى‌دهد و رسم سلحشورى و سنّت سركوبى جنايتكاران را نشان مى‌دهد و هم ستايش حكومت اسلامى مى‌كند، از دولت مكتبى تقدير مى‌نمايد و ظهور ولايت الهى را نشان مى‌دهد. از سوى ديگر، تجلى هستى ذات اقدس خداوند و ظهور گسترده و همه جانبه او را بيان مى‌كند و نشان مى‌دهد كه هرچه غير اوست، در پرتو نور اوست. همچنين روشن مى‌كند كه بايد از خود او به غير او پى برد.
در بخشى از آن دعا مطرح شده است كه قدرت لايزال الهى را در كوبيدن جباران و اينكه خداوند هر كفرپيشه و ستمگرى را ريشه كن مى‌كند، آنجا كه مى‌فرمايد:
وَ هُوَ لِلدَّعَواتِ سامِعٌ وَ لِلكُرُباتِ دافِعٌ وَ لِلدَّرَجاتِ رافِعٌ وَ لِلجبابِرَةِ قامِعٌ، فَلا الهَ غَيرُهُ وَ لاشَيءَ يَعدِلُهُ وَ لَيسَ كَمِثلِهِ شَيءٌ.
و او (خداى سبحان) شنواى دعاها و دوركننده بدى‌ها و بالابرنده درجات و كوبنده ستمگران است. پس معبودى جز او نباشد و چيزى عديل او نيست، و او مثل و مانند ندارد.