377 سوار باشد، او را در بيابان، پياده كنند. 1
سعى صفا و مروه مشتاقانه كردى
با هروله ذكر و دعا مستانه كردى
جدى ز شوق روى صاحبخانه كردى
با دوست دست‌افشان به عالَم پاى‌كوبان 2
نكته: هروله خدا به‌سوى بنده خويش
اگر هروله -در نگاه عرفانى- به معناى شتاب در اجابت دعوت خداست، براساس آموزه‌هاى دينى اگر بنده يك قدم به‌سوى خدايش بردارد، خداوند، ده قدم به‌سوى او برمى‌دارد؛ به عبارت ديگر، روى‌آوردن خداوند به بنده خويش، بيش از روى‌آوردن بنده به خداى خويش است. به تعبير زيباى حكيم نظامى گنجه‌اى:
شيفتۀ شيفتۀ خويش بود
رغبتى از من، صد از او بيش بود
ابن‌عربى دراين‌باره مى‌نويسد: اما سعى و هروله درباره بنده به جهت افتقار و نيازش به آفريدگار، معلوم است. اما هروله در سعى كه منسوب به خداست، صفتى است كه در شدت طلب، بيش از طلب سعى‌كننده است. اين دلالت دارد كه طلب در مرتبۀ الهى، شديدتر است، به جهت عدم تعطيل شدن اسماء الهى. توضيح آنكه: حق‌تعالى در تجلى خويش مى‌گويد:
آيا توبه‌كننده‌اى هست كه توبه‌اش را بپذيرم؟ كه در اينجا با اسم «
التواب » به طلب و جست‌وجوى بنده‌اش برخاست و نيز وقتى مى‌گويد: آيا درخواست كننده‌اى هست كه حاجتش را برآورم؟ كه در اينجا با اسم «
المجيب » به بنده‌اش رو نموده است. همچنين آن‌گاه كه مى‌گويد: آيا آمرزش‌خواهى هست كه وى را بيامرزم؟ با اسم «
الغفور » به بنده خويش تجلى كرده است.