298
اَلصّٰالِحِينَ ؛ «ما در دنيا به او پاداش نيكويى داديم، و در آخرت از صالحان است». (نحل:122)
و باز با اين همه، و با آن مقام، اعتقادش در حق خويش، به قهر بود و همواره با خود [و نفس خويش] جنگى برآورده بود كه هيچ صلح نمىكرد». 1 به تعبير مولوى: «مقام و مصلاّى ابراهيم در حوالى كعبه، جايى است كه اهل ظاهر مىگويند، آنجا دو ركعت نماز مىبايد كردن و اين خوب است. اما مقام ابراهيم پيش محققان آن است كه چون ابراهيم شوى و به مقامات او رسى و ابراهيموار خود را در آتشاندازى جهت حق، و خود را بدين مقام رسانى به جهد و سعى در راه حق، كه او خود را جهت حق فدا كرد.
يعنى خواسته نفس را پيش او شأنى نبود، و بر خود نلرزيد. در مقام ابراهيم دو ركعت نماز خوب است، اما نمازى كه قيامش در اين عالَم باشد و ركوعش در آن عالم.
انبياء و اولياء، به كلّى مراد خود ترك كردهاند و تابع مراد حقاند، تا هرچه او فرمايد آن كنند، و با هر كه او را عنايت نباشد، حتى اگر پدر و مادر باشد، از او بيزار شوند و فاصله گيرند. 2
6. ايستاده، همچون ابراهيم
«مقام ابراهيم، رمز قيام مىباشد. قيامى كه حضرت ابراهيم(ع) با همه قواى فكرى و عملىاش، براى شناخت توحيد و كوشش در انجام آن برپا نمود و در اين بيت و مناسك آن، به اجرا و نمايش درآورد. قيام ابراهيم(ع)، در گردش فكرى و روحى، براى شناخت محوريت حق در هستى و افولناپذيرى او و «سعى» و كوشش براى پيوستن به حق و نجات دادن خلق و تغيير محورها از بتپرستى به خداپرستى و شناختها و