158 چنانكه قرآن كريم نيز در كتابى است مكنون كه جز پاكان بر آن دست نسايند. كعبۀ پاك نيز چنين است كه جز پاكان، ديگرى بر گرد آن طواف نمىكند، و در شئون گوناگون زندگى خود، آن را فراروى خويش قرار نمىدهد.
كعبه آيينه بىغبارى است كه بيننده، چهره زيبا يا زشت خود را در آن مىنگرد. هر كه را خواهد هدايت و هر كه را خواهد گمراه مىكند و اين گمراهان همان كسانى هستند كه آيۀ: ( وَ مٰا كٰانَ صَلاٰتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلاّٰ مُكٰاءً وَ تَصْدِيَةً )؛ «نمازشان نزد خانه كعبه چيزى جز سوت كشيدن و كف زدن نبود». (انفال: 35)
درباره آنها نازل شده است. ناپاكانى كه به رجسِ شرك، آلوده شده و به لوث طغيان و تمرّد، تن داده بودند، هرگز نمىتوانستند كعبه را ادراك كنند و در حريم آن به نماز، توفيق يابند.
اينان، توفيق طواف بر گرد كعبه و گزاردن نماز به طرف آن و ديگر امور عبادى نظير آنها را ندارند؛ زيرا كعبه به عنوان بيت خدايى كه منزه از حلول در مكان و مبرّاى از حصر در زمان و مقدس از نياز به چيزى يا كسى است معرفى شده است و به عنوان مهمانسراى ضيوف الرحمان، به دست خليلالله و ذبيحالله(عليها السلام) از لوث هر شركى تطهير شد.
طواف بر گرد كعبه، به عنوان خانهاى كه از هرگونه آلودگى پاك است، درس طهارت و دستور پاكى مىدهد و كسانى به زيارت واقعى آن نائل مىگردند كه از هر شرك و عيبى و هر رجس و رجزى، رهايى يافته و هجرت كرده باشند.
كعبه، خانهاى است پاك كه به دست بهترين پاكان ساخته شده است و جز پاكان را نمىپذيرد و دستورى جز فرمان طهارت روح نمىدهد و سنتى جز سنت پاك توحيد را روا نمىدارد. از اينكه خداوند فرمود: «اين خانه را براى نمازگزاران و طوافكنندگان پاك كنيد» 1 استفاده مىشود كه نمازگزار ناپاك، به كعبه رو نكرده