44آيةاللّٰه خامنهاى: و از ترك ازدواج، به حرج يا مرض و يا حرام دچار مىگردد. و يا ترك ازدواج موجب وهن او شود.(همان)
آيةاللّٰه اراكى رحمه الله : و از ترك ازدواج، به حرج يا مرض و يا حرام دچار مىگردد.(همان)
آيةاللّٰه فاضل: بطورى كه ترك ازدواج، موجب مشقت يا ضرر باشد. (همان)
آيةاللّٰه گلپايگانى رحمه الله و آيةاللّٰه صافى: اگر ترك تزويج، مستلزم حرج باشد به نحوى كه عرفاً بگويند: مستطيع نيست، واجب نمىشود والّا حج بر او واجب و مقدّم است(همان).
آيةاللّٰه بهجت رحمه الله : اگر در ترك نكاح، مشقت غير قابل تحمّل بحسب عادت بود يا خوف مرض يا خوف وقوع در حرام بود، اظهر جواز صرف در نكاح است و همچنين اگر قبل از رسيدن وقت سير كاروان حج، صرف در نكاح كند. اما بعد از رسيدن وقت سير، نمىتواند صرف در نكاح نمايد؛ به نحوى كه متمكّن از حج در آن سال نمىشود، نه در صورت تمكّن از جمع بين آن دو(همان).
آيات عظام خويى رحمه الله ، تبريزى و سيستانى: در صورتى كه صرف آن پول در راه حج، سبب ناراحتى و مشقت در زندگى وى شود، حج بر او واجب نمىشود، و چنانچه سبب ناراحتى نشود واجب مىشود. آيةاللّٰه خويى اضافه فرمودند: بلى اگر بنابر صرف نكردن آن مال در نياز خود داشت، حج بر او واجب است(همان).