171آيةاللّٰه بهجت: هر گاه سعى از روى فراموشى ترك شود هر وقت ياد او بيايد بايد بجا آورد هر چند ياد آمدنش پس از فراغت از اعمال حج باشد. و كسى كه شخصاً نتواند يا برايش مشقت داشته باشد بايستى نائب بگيرد و حجش در هر دو صورت صحيح خواهد بود.

(ص 123 م 344). همچنين آيةاللّٰه تبريزى (ص 143 م 344)، آيةاللّٰه وحيد (ص 144 م 338).

آيةاللّٰه سيستانى: بنابر احتياط تقصير را پس از سعى اعاده كند و يك گاو كفاره بدهد. (م 882).

آيةاللّٰه زنجانى: هر وقت متوجّه شود آن را اعاده مى‌كند و بنابر احتياط واجب تقصير را اعاده كند و تا اعاده تقصير، از محرّمات اجتناب كند. (ص 144 م 574).

آيةاللّٰه خوئى رحمه الله : از احرام‌خارج نشده وتقصير را اعاده‌نمايد(م 882).

آيةاللّٰه فاضل: بنابر احتياط تقصير را پس از سعى اعاده كند، و بنابر احتياط قبل از اعاده تقصير، محرّمات احرام را مراعات كند ولى كفّاره ثابت نيست. (همان).

استراحت در سعى

آيات عظام: امام خمينى رحمه الله ، گلپايگانى رحمه الله ، نورى، صافى و صانعى: جايز است به جهت استراحت و رفع خستگى نشستن يا خوابيدن بر صفا يا مروه يا بين آن‌ها، و لازم نيست عذرى داشته باشد بنابر اقوى. (م 838).