74كتاب «الامام المهدى» ¹ نقل شده است: اگر اخبار رسيده از طريق شيعه و سنى درباره امام مهدى(عج) شماره شود به بيش از شش هزار روايت مى‌رسد كه رقم بسيار بالايى است و حتى در مورد بسيارى از مسائل بديهى اسلام كه مسلمان‌ها در آنها ترديدى ندارند و مورد قبول همگان است، اين مقدار روايت وارد نشده است. بعيد است شخص مسلمان معتقد به قرآن و پيامبر(ص)، با وجود اين همه روايات، درباره حضرت مهدى(عج) فرزند امام حسن عسكرى(ع) ترديد كند؛ به‌ويژه كه دليل قاطع و محكم عقلى نيز بر لزوم حجت خدا وجود دارد:

إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَذِكْرىٰ لِمَنْ كٰانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ (ق: 37)

در اين تذكرى است براى آن كس كه عقل دارد، يا گوش دل فرا دهد درحالى‌كه حضور [قلب] داشته باشد.

در اينجا به دو شاهد تاريخى اشاره مى‌كنيم: يكى شعراى بزرگى كه قبل از ولادت حضرت مهدى(ع) در اين رابطه شعر گفته‌اند و ديگرى سوءاستفاده‌هايى كه از نام «مهدى» قبل از ولادت حضرت شده است يا كسانى كه به اشتباه محمد حنفيه را مهدى موعود مى‌دانستند.

اين شواهد تاريخى گوياى اين مطلب است كه نام «مهدى» در عصر پيامبر(ص) و ائمه(عليهم السلام)، زياد بر سر زبان‌ها بوده و موضوع مهدى موعود از اصالت ويژه‌اى برخوردار بوده است.

از جمله شعرايى كه قبل از ولادت حضرت مهدى درباره ايشان شعر سروده‌اند، «اسماعيل حميرى» (متوفاى 173ه . ق) است كه مى‌گويد:

وأشْهِدُ ربّى أنّ قولَكَ حُجّةٌ