63
الولاية» و در ديگرى آمده است:
«يهدي الى الإمام» 1؛ يعنى قرآن پيروان خود را بهسوى امامت و ولايت راهنمايى مىكند.
يكى از روشهاى قرآن براى معرفى امامان صالح و شايسته اين است كه به پيامبراكرم(ص) مىفرمايد: قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ ؛ «بگو من هيچگونه اجر و پاداشى از شما بر اين دعوت درخواست نمىكنم، جز دوست داشتن نزديكانم (اهلبيتم)» (شورى: 23).
و در سوره فرقان مىفرمايد:
قُلْ مٰا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاّٰ مَنْ شٰاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلىٰ رَبِّهِ سَبِيلاً (فرقان: 57)
بگو من در برابر آن (ابلاغ آيين خدا) از شما هيچگونه پاداشى نمىطلبم. مگر كسى كه بخواهد راهى بهسوى پرودگارش برگزيند.
اين دو آيه كنار هم بهروشنى بيان مىكند كه راهى بهسوى خدا و دين او، به جز پيروى از اهلبيت(عليهم السلام) نيست. هٰذٰا كِتٰابُنٰا يَنْطِقُ عَلَيْكُمْ بِالْحَقِّ ؛ «اين نامه اعمال شماست كه ما نوشتهايم و به حق بر ضد شما سخن مىگويد» (جاثيه: 29).
مهدويت از ديدگاه قرآن
اكنون كه با لزوم وجود امام و حجت الهى در هر زمانى از ديدگاه عقل و نقل آشنا شديم، به بحث درباره مهدى موعود، كه هدف اصلى ماست، مىپردازيم. قرآن در آيات متعددى، به مسائل مهدويت اشاره كرده است كه در اينجا برخى از آنها را بيان مىكنيم:
بعضى از آيات بيانگر اين معناست كه خداوند اراده كرده است مستضعفان و بندگان صالح خود را حاكمان روى زمين قرار دهد: وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوٰارِثِينَ (قصص: 5)
و حتى خداوند اين اراده حتمى خود را در زبور نيز بيان كرده است؛ آنجا كه مىفرمايد: