56
فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مٰا جٰاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعٰالَوْا نَدْعُ أَبْنٰاءَنٰا وَ أَبْنٰاءَكُمْ وَ نِسٰاءَنٰا وَ نِسٰاءَكُمْ وَ أَنْفُسَنٰا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَى الْكٰاذِبِينَ (آلعمران: 61)
هرگاه بعد از علم و دانشى كه به تو رسيده، [باز] كسانى درباره مسيح با تو به ستيز برخيزند، بگو: بياييد ما فرزندان خود را دعوت كنيم، شما نيز فرزندان خود را؛ ما زنان خويش را دعوت نماييم، شما نيز زنان خود را؛ ما از نفوس خود [و كسى كه همچون جان ماست] دعوت كنيم، شما نيز از نفوس خود، آنگاه مباهله [و نفرين] كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم.
أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لاٰ يَهِدِّي إِلاّٰ أَنْ يُهْدىٰ فَمٰا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ (يونس: 35)
آيا كسى كه هدايت بهسوى حق مىكند براى پيروى شايستهتر است يا آن كس كه هدايت نمىشود مگر هدايتش كنند؟ شما را چه مىشود؟ چگونه داورى مىكنيد؟
در اينجا ضمن اشاره به دو آيه و بيان نظر محدثان و مفسران شيعه و سنى درباره شأن نزول و معناى اين آيات، توضيحى داده مىشود تا براى امت اسلام معلوم شود كه خداوند متعال، بعد از رحلت رسولخدا(ص) فرد خاصى را معيّن كرده، و به مسئله رهبرى توجه ويژهاى داشته است.
آيه تبليغ
خداوند مىفرمايد:
يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ وَ اللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّٰاسِ إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكٰافِرِينَ (مائده: 67)
اى پيامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است بهطور كامل [به مردم] ابلاغ كن، و اگر چنين نكنى رسالت او را انجام ندادهاى. خداوند تو را از [خطرات احتمالى] مردم حفظ مىكند و خداوند، گروه كافران [لجوج] را هدايت نمىكند.