347خضر بود و بيش از شصت مرد در آنجا حضور داشتند. امام(ع)، من را با نام خواند و دستور ساخت مسجد را صادر فرمود و درباره آن مكان فرمود: «اين زمين شريفى است كه حق تعالى آن را از زمينهاى ديگر برگزيده است. به مردم بگو به اين مكان رغبت كنند و آن را عزيز شمارند و چهار ركعت نماز در آنجا بهجا آورند. دو ركعت به نيت تحيت مسجد كه بعد از حمد، هفت مرتبه توحيد و ذكر ركوع و سجود نيز هفت بار تكرار شود و دو ركعت ديگر به نيت نماز صاحبالزمان كه آيه إِيّٰاكَ نَعْبُدُ وَ إِيّٰاكَ نَسْتَعِينُ صد مرتبه، و ذكر ركوع و سجده هفت بار تكرار شود و بعد از نماز يك مرتبه « لا اله الا الله » و سپس تسبيحات حضرت زهرا(عليها السلام) و در خاتمه به سجده رود و صد مرتبه صلوات فرستد و حاجات خود را از خداوند بخواهد». در خاتمه امام عصر(عج) فرمود: «
فمن صلّيهما فكانما صلّى في البيت العتيق »؛ «هركس اين دو نماز را بهجاى آورد، چنان است كه در كعبه نماز خوانده باشد». 1
اما آيا مىتوان به اين حكايت اعتماد كرد و با اطمينان خاطر به مفاد آن عمل كرد؟ در اين رابطه مىگوييم:
اولاً: ناقل اين حكايت، محدث بزرگ و عالم جليلالقدرى مانند محدث نورى است كه يكى از بزرگان و شخصيتهاى برجسته علمى است كه مورد تجليل و تكريم علما و بزرگان ماست. ايشان در باب هفتم كتاب نجمالثاقب، صد حكايت از كسانى كه در زمان غيبت كبرا خدمت امام زمان(عج) رسيدهاند، نقل مىكند كه نخستين حكايت، همين حكايت مربوط به مسجد مقدس جمكران و احداث آن است و قبل از نقل اين حكايت مىنويسد:
من هرچه از هركه شنيدم نقل نكردم، بلكه در صدق و ديانت ناقلان دقت نمودم، و آنچه نقل كردم از كسانى است كه داراى وثاقت و صداقت مىباشند و بسيارى از آنها صاحبان مقامات عاليه و كرامات باهرهاند. 2