315دارد و حتى از مسلّمات اسلامى به حساب مىآيد، با صحت يك دعا يا يك حديث مرتبط ساخت. گاهى شياطين و كجفكران با ايجاد شك و ترديد در صحت يك مسئله فرعى، افراد عوام را گمراه مىسازند. البته پيگيرى و تحقيق در مسائل اسلامى حتى درباره سند و دلالت يك روايت، نه تنها اشكال ندارد، بلكه بسيار مطلوب است.
بحث از سند دعاى ندبه
اولاً: سيدبنطاووس 1 اين دعا را در كتاب «اقبال» نقل كرده است و نيز در كتاب «مزار محمدبنالمشهدى» تأليف «شيخ جليل محمد مشهدى حائرى» 2 نقل شده است، و هر دو بزرگوار فرمودهاند:
انَّهُ لِصاحِبِ الزَّمانِ صَلَواتُ اللهِ عَلَيْهِ وَعَجَّلَ اللهُ فَرَجَه وَفَرَجَنا بِهِ وَيُسْتَحبُّ أنْ يُدعى بِهِ فِي الْأَعيادِ الأَرْبَعَة.
اين دعا مربوط است به صاحبالزمان و مستحب است در اعياد چهارگانه، يعنى عيد فطر، قربان، غدير و جمعه خوانده شود.
همچنين اين دعا در «مزار قديم» كه ظاهراً از تأليفات «قطب راوندى» مىباشد، 3 نقل شده است. بنابراين نقل دعا در هر يك از اين سه كتاب، دليل بر اين است كه آن شخصيتهاى بزرگ و حديثشناس، اين دعا را معتبر دانستهاند.
البته قبل از همه اينها، «محمدبنحسين بزوفرى» 4 كه از مشايخ شيخ مفيد است و شيخ مفيد از ايشان روايت بسيارى نقل كرده 5، دعاى ندبه را در كتاب دعاى خود روايت كرده است. پس معلوم مىشود كه اين دعاى شريف در زمان غيبت صغرا نيز خوانده شده است.