269منتظر فرج باشيد؛ چون در چنين زمانى، خشم خدا بر دشمنان بيشتر خواهد بود، و خداوند مى‌دانست كه اولياى او درباره حجت او [اگرچه غايب باشد] شك نمى‌كنند. اگر شك مى‌كردند، يك چشم به‌هم زدن، حجت خود را غايب نمى‌كرد. ¹

بنابراين زمان غيبت بهترين فرصت براى تقرب به پروردگار است.

خلاصه گفتار دهم

ظهور حضرت معلوم نيست و اگر كسى براى آن وقت معيّن كند، به بيان ائمه‌اطهار(عليهم السلام) دروغگوست. اما نشانه‌هايى در روايات براى ظهور گفته شده است. البته بعضى از آنها به‌طور حتم بايد واقع شود تا مهدى موعود ظهور كند و وقوع بعضى از آنها قبل از ظهور احتمالى است. در اين گفتار به دو علامت از علائم ظهور اشاره شد:

1. شيوع فساد و گناه به‌طورى كه موجب غربت اسلام مى‌شود. در اين رابطه به سى مورد از مفاسد اجتماعى اشاره كرديم. سپس به روايتى كه امام صادق(ع) از پيامبر(ص) نقل مى‌كند، اشاره شد و گفتيم امروز ما آن غيبگويى‌هاى رهبران آسمانى را شاهديم و مى‌نگريم كه مردم از حقايق اسلام دور شده‌اند و اسلام مهجور مانده است. در روايات آمده است كه اسلام در ابتدا غريب بود و بار ديگر به غربت خواهد افتاد. آرى، اگر اسلام به غربت بيفتد و مردم از اسلام واقعى دور شوند، به هنگام ظهور، تصور مى‌كنند كه حضرت آنان را به دين جديدى دعوت مى‌كند؛ حال آنكه پيامبر(ص) فرمود: «مهدى پاى خود را جاى پاى من مى‌گذارد».

2. شيوع ظلم و جور در جوامع بشرى كه هم از ناحيه حاكمان ستمگر، و هم از ناحيه مردم به يكديگر است. گفتنى است براساس روايات، سلطه اشرار، معلول عمل زشت و گناهان مردم است. در چنين جامعه‌اى كه پر از ظلم و فساد است اولاً: مردم در آزمايش سختى قرار مى‌گيرند كه حديث سدير صيرفى از امام صادق(ع) به بخشى از آن اشاره مى‌كند. بر اثر طولانى‌شدن غيبت، گروهى به شك مى‌افتند و از آمدن مهدى