227 مَدارِسُ آيات خَلَتْ مِنْ تِلاوَة وَمَنْزِلُ وَحى مَقْفَرُ الْعَرَصاتِ

و در ادامه، با اشاره به قيام امام مهدى(عج) و جداشدن حق از باطل و رسيدن هر يك از پيروان حق و باطل به جزاى خويش، گفتم:

خُرُوجِ امام لامَحالَةَ خارِجُ

امام هشتم(ع) با شنيدن اين دو بيت، به شدت گريه كرد: «

بكى الرضا بكاءً شديداً ». سپس سر را بلند كرد و فرمود: «اى خزاعى! روح‌القدس اين دو بيت را به زبانت جارى كرد و او تو را كمك كرد كه توانستى اين‌گونه شعر بگويى». ¹

محدث قمى(قدس سره) اضافه مى‌كند وقتى دعبل اين دو بيت را خواند، حضرت برخاست و سر خود را خم‌كرد و كف‌دست‌راست‌خود را بر سر نهاد و گفت: «

اللّهُمَ عَجِّلْ فَرَجَهُ وَمَخْرَجَهُ وَانْصُرنا بِهِ نَصْراً عَزيزاً » و براى تعجيل فرج منجى بشر دعا كرد. ² امام هشتم(ع) امر مى‌فرمود براى حضرت صاحب‌الامر به‌اين طريق دعا كنند: «

اللّهُمَ ادْفَعْ عَنْ وَلِيِّكَ وَخَليفَتِكَ وَحُجَّتِكَ عَلى خَلْقِكَ وَلِسانِكَ الْمُعَبِّرِ عَنْكَ النّاطِقِ بِحِكْمَتِكَ ... تا آخردعا. ³

«محمدبن‌مسلم» مى‌گويد:

شب قدر خدمت حضرت صادق(ع) رفتم تا احياى آن شب را كنار حضرت بگذرانم. امام(ع) تا آخر شب به دعا و نماز گذراند. من هم چنين كردم. امام(ع) نماز صبح را به‌جا آورد و دعايى طولانى با تضرع خواند. در ضمن آن دعا چنين گفت: «

اللهم عجل في فرج من بفرجه فرج اوليائك »؛ «خدايا! شتاب كن در فرج كسى كه با فرج او، دوستانت در گشايش قرار مى‌گيرند». به حضرت عرض كردم: «او كيست؟» فرمود: «فرزندزاده من كه نام او، نام جدم پيامبر(ص) است كه در زمان او عدل برپا مى‌شود». ⁴

و نيز محدث قمى در صفحات آخر مفاتيح‌الجنان، دعاى ديگرى از «سيدبن‌طاووس»