214
وَ أَنْكِحُوا الْأَيٰامىٰ مِنْكُمْ وَ الصّٰالِحِينَ مِنْ عِبٰادِكُمْ وَ إِمٰائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَرٰاءَ يُغْنِهِمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللّٰهُ وٰاسِعٌ عَلِيمٌ (نور: 32)
مردان و زنان بىهمسر خود را همسر دهيد. همچنين غلامان و كنيزان صالح و درستكارتان را. اگر فقير و تنگدست باشند، خداوند از فضل خود آنان را بىنياز مىسازد. [فضل] خداوند واسع و [از نيازهاى بندگان] آگاه است.
همچنين براى ايجاد روحيه و اميد به سرباز مسلمان و باايمان در ميدان جنگ، مىفرمايد: إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صٰابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ ؛ «هرگاه از شما بيست نفر بااستقامت باشند، بر دويست نفر غلبه مىكنند». (انفال: 65)
همچنين به گنهكارى كه در گناه غوطهور و از رحمت الهى نااميد است، نويد مىدهد و مىفرمايد:
قُلْ يٰا عِبٰادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (زمر: 53)
بگو: اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كردهايد! از رحمت خدا نااميد نشويد كه خدا همه گناهان را مىآمرزد؛ زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است.
حضرت يعقوب پس از ساليان دراز كه در فراق يوسف ناله زد، به برادران يوسف كه از بازگشت يوسف و حتى زندهبودن او مأيوس بودند، خطاب مىكند و مىفرمايد:
يٰا بَنِيَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَ أَخِيهِ وَ لاٰ تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللّٰهِ إِنَّهُ لاٰ يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللّٰهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكٰافِرُونَ (يوسف:87)
پسرانم! برويد و از يوسف و برادرش جستوجو كنيد و از رحمت خدا مأيوس نشويد كه تنها گروه كافران از رحمت خدا مأيوس مىشوند.
و چنانچه گروهى از مسلمانان مرتد شوند و به دشمنان بپيوندند، قرآن به مسلمانان بشارت مىدهد كه اگر اينها رفتند، بهتر از آنان جايشان را خواهند گرفت و چنين مىفرمايد: