212روايات، انتظار حضرت مهدى(عج) را براساس عمل و تلاش دانسته، و آن‌را كارى دشوار معرفى كرده است. حضرت على(ع) فرمود: «

المُنْتَظِرُ لِأَمرِنا كالمُتشحِّطِ بِدمهِ في سبيلِ اللهِ» ¹؛ «كسى كه منتظر دولت ماست، مانند كسى است كه در راه خدا به خون خود غوطه‌ور است».

امام صادق(ع) فرمود:

انَّ لَنا دَولَةً يَجِيءُ الله بِها اذا شاءَ ثُمَّ قالَ: مَنْ سَرَّ انْ يَكُونَ مِنْ اصحابِ الْقائِم فَلْيَنْتَظِرْ وَلْيَعْمَلْ بِالْوَرَع وَمَحاسِنِ الاَخلاقِ وَهُو مُنتَظِرٌ. ²

البته براى ما دولتى است كه هر وقت خداوند بخواهد، محقق مى‌شود و هركس دوست دارد كه از اصحاب حضرت قائم(ع) باشد، بايد منتظر باشد، و منتظر هم بايد خود را به ورع و اخلاق نيك بيارايد.

همچنين امام صادق(ع) فرمود: «

لَيُعِدَّنَّ أحَدُكُم لِخُروجِ القائمِ وَلَو سَهْماً....» ³؛ «بايد شخص منتظر، خود را براى روز ظهور و خروج امام آماده سازد، اگرچه به اندازه فراهم‌آوردن يك تير باشد».

از اين روايت مى‌توان استفاده كرد كه منتظران دولت حق، نه تنها بايد خود را از نظر اخلاقى اصلاح كنند، بلكه بايد خود را براى جهاد آماده كنند و اين همان معناى بلندى است كه در دعاى شب‌هاى ماه مبارك رمضان مى‌خوانيم و از خدا طلب مى‌كنيم: «

وقَتْلاً في سَبِيلِكَ مَعَ وَليِّكَ فَوَفِّقْ لَنا».

زاهدان و عابدانى كه پيوندى با جهاد و شهادت ندارند، ناخودآگاه دوستدار امام غايب‌اند، نه امام قائم.

جايگاه انتظار در مباحث اعتقادى

دانستيم كه انتظار، به معناى حركت و تلاش براى رسيدن به مطلوب، يا دست‌كم آماده‌شدن براى آن است. ولى درخور توجه است كه «انتظار فرج» در برخى روايات،