77از اين فضيلت روشن مىشود كه بر پايه سخن صريح پيامبر(ص)، حق، امام على(ع) را همراهى مىكند. مفهوم اين سخن، نيازمند شرح و توضيح نيست. بلكه مىتوان با اندكى تدبر معناى آن را دريافت.
8. همراهى على(ع) با قرآن و همراهى قرآن با على(ع)
حاكم به نقل از «ثابت»، غلام ابوذر مىنويسد:
در جنگ جمل همراه على(ع) بودم و هنگامى كه عايشه را ديدم، همانند برخى ديگر از مردم، به ترديد افتادم اما خداوند هنگام نماز ظهر، ترديد مرا برطرف كرد و از همينرو كنار اميرالمؤمنين به نبرد پرداختم. پس از پايان جنگ، به مدينه و نزد امسلمه رفتم و گفتم: «من غلام ابوذر هستم اما براى درخواست آب و غذا نيامدهام». امسلمه گفت: «خوش آمدى». هنگامى كه داستانم را براى او شرح دادم، گفت: «آن هنگام كه دلها به ترديد افتاد، به كجا رفتى؟» گفتم: «به جايى كه خداوند هنگام ظهر، ترديدم را برطرف كرد». گفت: «احسنت. از رسول خدا(ص) شنيدم كه فرمود: على با قرآن است و قرآن با على و اين دو از هم جدا نخواهند شد تا آنكه كنار حوض بر من وارد شوند».
حاكم مىگويد: «سند اين حديث، صحيح است». ذهبى نيز ديدگاه حاكم را در اينباره پذيرفته است. 1 پيداست كه اين حديث و حديث پيشين از معناى يكسانى برخوردارند؛ زيرا همراهى على(ع) با حق، به معناى همراهى وى با قرآن است و همراهى او با قرآن، همراهى با حق را نيز اثبات مىكند. بنابراين احاديث مذكور، نه تنها به خودى خود از شرط صحت بهره مىبرند، بلكه يكديگر را هم تقويت مىكنند.