162صالح مى‌ناميدند. او انسانى سخاوتمند و بردبار بود. او حتى مبلغى را براى فردى فرستاد كه او را آزار رسانيده بود.

ابن جوزى در ادامه به يكى از مناقب و فضايل امام موسى كاظم(ع) اشاره مى‌كند و مى‌نويسد:

شقيق بلخى در مسير حج با امام(ع) ديدار كرد و كرامات ايشان را به چشم خويش مشاهده كرد. امام(ع) در اين ديدار، دو بار از مكنونات قلبى شقيق پرده برداشت و شقيق ملاحظه كرد كه آب چاه بر اثر دعاى امام بالا آمد و در نتيجه، ظرف پوستين ايشان هم كه در اعماق چاه افتاده بود، به دهانه آن رسيد. شقيق از امام درخواست غذا كرد و امام نيز ظرف پوستين خود را به وى داد. شقيق تا سرگرم نوشيدن شد، طعم خوش سويق و شكرى را احساس كرد كه تا آن زمان هيچ‌گاه لذيذتر و خوشبوتر از آن را ننوشيده بود. وى بر اثر نوشيدن از آن ظرف پوستين چنان سير و سيراب شد كه تا چند روز ميلى به آب و غذا نداشت... .

اين داستان در كتاب «صفةالصفوة» به تفصيل آمده است و خوانندگان گرامى مى‌توانند به آن مراجعه كنند. ¹

7. محمدبن طلحه شافعى (متوفاى 652 ه . ق)

وى مى‌گويد:

موسى بن جعفر(عليهما السلام)، پيشواى گرانقدر، والا مقام، بزرگ و مجاهد سختكوشى بود كه در عبادت، زبانزد همگان بود. در انجام دادن تكليف، پشتكار داشت. كرامات وى مورد تأييد همگان بود. شب را به قيام و سجود صبح مى‌كرد و روز را با روزه‌دارى و اعطاى صدقه، سپرى مى‌نمود. در بردبارى و بخشش آنها كه به او بد كرده بودند، چنان مقامى داشت كه او را «كاظم» مى‌ناميدند. وى بدى را با نيكى پاسخ مى‌داد و از ستم گنهكاران در مى‌گذشت. مردم عراق وى را با نام «باب