88- تعبير «إِمٰاماً» ، نه خليفه تا بر مفهوم اقتدا تأكيد شود.
- «وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي» : ملاك انتخاب، خويشاوندى نيست.
- تعبير «عَهْدِي» : امامت پيمان خدا و امرى آسمانى است، نه زمينى و بشرى.
- لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ : امام بايد معصوم و از هر آلودگى پاك باشد.
2. آيۀ ولايت
خداوند متعال مىفرمايد:
إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ (مائده: 55)
همانا ولى شما، خدا و پيامبر او و كسانى هستند كه ايمان آوردند و نماز به پا مىدارند و صدقه مىدهند؛ درحالىكه ركوع مىنمايند.
نخستين آيهاى كه در بحث امامتِ خاصّه بدان استناد مىشود، آيه 55 سوره مائده، معروف به آيه ولايت است؛ زيرا واژه بهكار رفته در آغازين فراز آن، «ولى» مىباشد كه به معناى سرپرست و صاحب ولايت است.
صورت استدلال در اين آيه مبتنى بر سه ركن است:
- نزول آيه درباره على عليه السلام .
- بيان ولايت كه همان سرپرستى و پيشوايى و مديريت امور دين و دنياست؛ زيرا ولايتِ اين ولى، معطوف به ولايت خدا و رسول اوست.
- وصف دقيق و مشخصِ دارندۀ اين ولايت و حصر در آغاز آيه، چنين ولايتى را از ديگران نفى مىكند.