155ابن منظور صاحب كتاب لسان العرب، ذيل واژه مولا 1 توضيحى دارد: واژۀ مولا به معناى اولى است. وى سپس مىافزايد: از همين باب است «قول سِيد نا في حَقِّ عَلي مَن كنت مولاه فهذا عَلي مولاه»؛ «هر كس من سزاوار به او هستم و ترجيح و اولويتى بر او دارم، على عليه السلام هم بر او سزاوار است». او اين جمله را براى استشهاد لغوى مىآورد. بايد توجه داشت اگر توضيح او برعكس بود، بر آن خدشه وارد بود؛ يعنى اگر مىگفت كه در حديث پيامبر (ص) كلمه مولا اين معنا را مىرساند و آن را اينگونه تفسير مىكنيم تا ديگر كاربردهاى مولا در ديگر عبارات زبان عربى معنا شود، بر او اشكال وارد بود. اما او براى تبيين مدلول و معناى كلمه مولا، سراغ عرف زبانى رايج در زمان پيامبر (ص) مىرود و مىگويد كه در آن زمان، از اين كلمه اينگونه استفاده مىشده است؛ چنانكه پيامبر (ص) هم اينگونه استفاده كرده است؛ و اين نكته بسيار دقيقى است. فهم لغوى او از واژۀ مولا به معناى أولى، مبتنى بر كاربرد متعارف در زمان صدور حديث است.
ابن منظور، صاحب لسان العرب، ذيل همين مطلب نقل مىكند كه خليفه دوّم بعد از اين واقعه گفت: «أصبحتَ مولى كل مؤمن اي وليّ كل مؤمن». ابن منظور مىگويد كه خليفه هم از واژه «مولا»، همين معنا را استفاده كرده است. 2 وى سپس از اين دو استعمال عرف رايج آن زمان اينگونه استنتاج مىكند: «اين كلمه به معناى اولويت استفاده شده است».
سخن ابن منظور براى فهم معناى واژۀ مولا، حجت و معتبر است؛