129- حصر موجود در آيه كه با «الّا» فهميده مىشود، بر انحصارى بودن اين اجر تأكيد دارد. اگر معناى آيه اين بود كه دوستى خاندان پيامبر، از جمله اجرها و مزدهاى رسالت است، چندان اهميتى براى آن دريافت نمىشد. اما تنها دوستى را اجر رسالت قرار دادن، به اين معناست كه چيز ديگرى همپايه آن نيست و درك اين منزلت و جايگاه براى اهلبيت بسيار مهم است.
- هرگاه كسانى داراى مقام و منزلت عالى باشند، محبت و دوستى آنان نيز اين اهميت را پيدا مىكند؛ يعنى آيه، همزمان دو موضوع را بيان مىكند: هم اهميت دوستى و هم اهميت افرادى كه اين محبت و دوستى بايد تقديمشان گردد.
- هيچكس قربى را به افراد ديگر، حتى كسانى مانند خلفا كه با پيامبر (ص) رابطه خويشاوندى و مصاهرت داشتهاند، تفسير نكرده است. اين امر، خود گواه بر آن است كه زمينه چنين محبت و جايگاهى، كمالات خود اين افراد است، نه صرف خويشاوندى و نسبت با پيامبر (ص) .
- از واژۀ فى القربى به جاى للقربى يا مودة القربى استفاده شده، تا با صنعت تضمين كه از صنايع ادبى است، بر استقرار و ماندگارى اين محبت در دلها در حق خويشان و اهلبيت او تصريح نمايد.
معناى مودت
اكنون جاى اين پرسش است كه چنين تأكيد و اهتمامى به دوستى خاندان پيامبر (ص) از چه روست؟ آيا صرف عاطفه و احساس محبت