111وصف و ويژگى براى آنان نبوده است؛ چون هنوز به عالم هستى نيامده بودند. ميان اين دو دسته، فرق است: آنكه هست و حكم شامل او نمىشود و آنكه هنوز نيست و نسبت دادن چنين وصفى براى او امكان وقوع ندارد.
به عبارت ديگر، اگر آيه درصدد بيان يكى از اين دو امر بود: اينكه زنان پيامبر (ص) جزء اهلبيت او هستند يا داراى مقام عصمتاند، لازم بود آنان نيز تحت عبا (مطابق با نقل شأن نزول) قرار مىگرفتند، ولى اين اتفاق نيفتاده و اين، به قطع نشان مىدهد كه آيه شامل آنان نيست. اما امام صادق يا امام باقر و ديگر امامان عليهم السلام كه تحت عبا قرار نگرفتهاند، نه از باب عدم شايستگى آنان و عدم شمول آيه نسبت به ايشان است، بلكه چون در آن ظرف زمانى اصلاً حضور نداشتند. چنانچه در دنيا بودند، تحت عبا قرار مىگرفتند و شامل حكم آيه مىشدند. دليل ما بر اين مدعا آن است كه اگر هر يك از چهار نفرى كه همراه پيامبر (ص) زير عبا بودند مشمول اين امر قرار نمىگرفتند، كسى نمىتوانست مدعى برخوردارى از حكم آيه، يعنى عصمت او شود؛ همانگونه كه دربارۀ زنان پيامبر اينگونه است.
اشكال دوم
برخى گفتهاند كه در منابع شيعه، از جمله نهج البلاغه و كتب ادعيه، عباراتى هست كه با عصمت امامان منافات دارد. على عليه السلام مىفرمايد:
«فاني لَستُ في نفسي بفَوقِ أن اخطِئ» 1 ؛ «من خودم را برتر از آنكه اشتباه مىكنم، نمىدانم». اين جمله دلالت مىكند كه آنان خود را خطاكار مىدانستند.
شيعه مىخواهد چيزى را براى اهل بيت اثبات كند كه آنها خود مدعى