73
قطعى بودن عصمت امامان(عليهم السلام)
پرسش14. چگونه است كه ما شيعيان، امامان خود را معصوم مىشماريم، درحالىكه ابوبكر و عمر، خود را از گناه و اشتباه مبرّا نمىدانستند.
پاسخ: چنانكه در بحثهاى كلامى شيعه آمده، عصمت شرط امامت است. درحالىكه ابوبكر و عمر تنها خلافت را تصاحب كرده بودند و از مقام امامت فرسنگها فاصله داشتند. افزون بر تفاوت مقام امامت نزد شيعه با مقام خلافت نزد اهل سنت، پاسخهايى از اين دست نيز مىتوان ارائه كرد:
1. عصمت امامان، يك امر واقعى و حقيقى است و ربطى به باور مردم ندارد؛ چه مردم به آن اعتقاد داشته باشند و چه نداشته باشند، عصمت آنها از بين نمىرود.
2. شيعيان، براى اثبات معصوم بودن امامان خود، دلايل عقلى و نقلى استوارى اقامه مىكنند كه برخى از ادله آن در پاسخ پرسش نهم گذشت.
3. عمر و ابوبكر - به اجماع شيعه وسنّى - معصوم نبودند. بنابراين، قياس امامان با آنها، هيچ مناسبتى ندارد و به اصطلاح «قياس مع الفارق» است.
4. عمر و ابوبكر، بخش بيشترى از عمر خود را به بتپرستى و شرك گذرانده بودند. با اين حال، چگونه مىتوان آنها را با كسانى مقايسه كرد كه لحظهاى شرك نورزيده و به اراده خداى تعالى، از هرگونه آلودگى پاك بودند؟