62ادعا شامل گويندگان سخن نيز خواهد شد. آيا هر وهابى كه براى درمان بيمارى خود به جاى تكيه بر قدرت و لطف خدا، به پزشك و دارو پناه مىبرد، كافر است؟! انسان، موجودى اجتماعى است و همواره براى رفع نيازهاى خود نيازمند ديگران است. پس، از ديگران طلب يارى مىكند. درحالىكه همگان غير خدا هستند. با چنين نگاهى، كدام مسلمان در اين عالم از احتمال كفر مصون مىماند؛ عالمى با نظام اسباب و مسببات كه امام صادق(ع) در معرفى آن مىفرمايد
:«أَبَى اللهُ أَنْ يُجْرِىَ الْأَشْيَاءَ إِلَّا بِأَسْبَابٍ» 1؛ «خدا بنا ندارد امور جز از طريق اسبابش به جريان افتد».
3. اگر منظور از عبارت «از غير خدا طلب كردن» توسل به اولياى خداست -چنانكه در شبهه چهارم توضيح داده شد - توسل به آن بزرگواران هم با آيه "وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ"؛ «وسيلهاى براى تقرب به او بجوييد» (مائده: 35) و هم با روايتهاى پيامبر اكرم(ص) و هم با حكم عقل و وجدان هماهنگ است و ترك چنين امرى، خلاف عقل و نقل خواهد بود. اگر هر نوع طلب وسيله، شرك و كفر باشد، اين امر با صريح آيه قرآن كه به توسل و واسطه قرار دادن اولياى خدا امر كرده است، ناسازگار خواهد بود، خداوند مىفرمايد:
"وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً" (نساء: 64)
و اگر اين مخالفان هنگامىكه به خود ستم مىكردند [و فرمانهاى خدا را زير پا مىگذاردند]، به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مىكرد، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند.
4. اما اين عبارت كه «انتظار شفاعت از غير خدا در روز قيامت، خروج از اسلام است» نيز از نادانى گوينده اين سخن حكايت دارد؛ زيرا: