112در واقع همان ازدواج بوده، بيشتر احكام ازدواج دائم بر آن مترتب است؛ از جمله اينكه، متعه همچون ازدواج دائم، عقد و صيغۀ خاصى مىطلبد و مهر و مدت در آن مشخص و لازم است؛ چنانكه عقل و بلوغ و عدم مانع شرعى، از قبيل نسب يا سبب يا رضاع و مانند آن، شرط صحّت ازدواج موقت است و ساير احكام نكاح دائم، از قبيل ممنوعيت آميزش در حال حيض و نفاس، الحاق فرزند به همسر، همگى در متعه نيز جارى است و اين در حالى است كه در زنا، هيچ يك از اين امور، رعايت نمىشود؛ نه عقدى خوانده مىشود و در نتيجه، نه فرزند به پدرش ملحق مىشود، نه ارثى مىبرد و نه محرميتى حاصل مىشود و نه عدهاى دارد. افزون بر آنكه، پيامد پذيرش حكم زنا براى متعه، دهشتناك خواهد بود؛ اگر متعه را زنا بدانيم، بايد قائل شويم كه مسلمانان صدر اسلام و عهد ابوبكر تا اواخر حكومت عمر، مرتكب زنا مىشدند.
و اگر در انديشهات باور داشته باشى كه متعه تا زمان عمر، حلال بوده و پس از آن، حرام شده است، كدام آرايهاى زشتى تحريم حلال الهى را مىتواند بيارايد. ازاينرو، نتيجه مىگيريم كه شبهه مذكور، در واقع، از ناآگاهى گوينده و دقت نداشتن در تفاوتهاى فراوان اين متعه و زنا سرچشمه گرفته است.